YÜREĞİ GÜZEL İNSANLAR NİMETTİR
YÜREĞİ GÜZEL İNSANLAR NİMETTİR
Yüreği güzel olan insanlar, dünya hayatında karşımıza çıkan en kıymetli hediyelerdendir. Onlar, tıpkı bir bahar rüzgârı gibi ruhumuzu serinletir; bir damla su gibi susamış gönlümüze hayat verirler. Ancak çoğu zaman elimizin altındaki bu nimetin farkına varmayız. Allahü Teala ise, şükredilmeyen nimeti geri alır. Bu sebeple yüreği güzel insanlara kıymet vermek, onlara sahip çıkmak ve sevgimizi korumak, aslında kendi kurtuluşumuza yapılan en büyük yatırımdır.
Resulullah efendimiz buyuruyor ki:
“İbadetlerin en kıymetlisi, Allah için sevmek ve Allah için buğz etmektir.” (Ebu Davud)
Bu hadis-i şerif, sevgiyi doğru zemine oturtmanın önemini gösterir. İnsan, kimi seveceğini yalnızca kendi nefsine göre değil, Allahü Teala’nın rızasına göre seçmelidir. Çünkü yanlış sevgiler kişiyi çıkmaz sokaklara sürüklerken, doğru sevgiler insanı ebedî saadetin kapısına taşır.
Yine bir hadis-i şerifte:
“Kişi sevdiğiyle beraberdir.” buyrulmuştur.
Bu, insan hayatında çok önemli bir işarettir. Kimi sevdiğimiz, aslında kimlerle beraber olacağımızı gösterir. Dünyada kime kalbimizi bağladıysak, ahirette de onunla beraber olacağız. Bu yüzden sevdiklerimizi seçerken, “Ben bu kişiyle ahirette de beraber olmak ister miyim?” diye sormamız gerekir.
Bugün modern dünyada sevgiler büyük ölçüde menfaat üzerine kurulmuş durumda. Sosyal çevrelerde insanlar, zenginleri, şöhretlileri veya kendisine çıkar sağlayacak kimseleri seviyor. Ancak bu sevgi, Allah için değil; tamamen dünyevî hesaplarla oluşuyor. Bir gün menfaat bitince o sevgi de bitiyor.
Buna karşılık, Allah için sevmek kalıcıdır. Örneğin, bir fakiri sırf Allah’ın sevdiği için sevmek, bir gönül insanını sırf Allah’ın dostu olduğu için gönülden bağrımıza basmak, kalbimizi nurlandırır. İşte “hubbu fillah” (Allah için sevmek) bu demektir.
Bugünün şehirlerinde insanlar, sosyal medyada beğenilerin peşinde koşuyor. Kaç kişi fotoğrafını beğendi, kaç kişi yorum yaptı, kim ilgilendi diye sevgi ölçüsü belirliyor. Oysa bu tarz sevgiler, insanı içten içe yalnızlığa mahkûm ediyor. Çünkü bu bağların hepsi çıkar üzerine kurulu.
Bir başka örnek iş hayatında görülür. Patron, çalışanını “iyi performans gösterdiği sürece” sever. Çalışan da patronunu “maaşını ödediği sürece” sever. Bu tür sevgiler, dünyevî bir faydaya dayandığından kalıcı değildir.
Buna karşılık, Allah için sevmek çıkar gözetmez. Bir insan, Allah’ın sevdiği kullar arasında olduğu için sevilirse, o sevgi menfaat bitse de devam eder. Bu da kalbin en saf ve en huzurlu hâlidir.
Yüreği güzel insanlar sadece bir dost değil, aynı zamanda bir rehberdir. Onlar bizim kalbimizin aynasıdır. Bir insanın yanında Allah için sevdiği dostları varsa, o kişi hata yapsa bile dostu ona doğruyu gösterir. Yani dostluğun kıymeti sadece mutlu günlerde değil, zorlu günlerde ortaya çıkar.
Gerçek kurtuluş, kurtulanların yoluna sarılmakla mümkündür. Onların sözlerini okumak, kitaplarını takip etmek, hayatlarına tanıklık etmek insana güç verir. Çünkü onlar yalnızca kendi nefislerini kurtarmakla kalmamış; peşinden gelenleri de selamete taşımışlardır.
Her insanın önünde iki yol vardır:
• Biri, nefsin sevgileriyle oyalanmak; menfaatlerin, çıkarların ve boş heveslerin peşinde koşmak.
• Diğeri ise, Allah için sevmek ve Allah için buğz etmek.
Birincisi insanı dünyada yorar, ahirette hüsrana sürükler. İkincisi ise kalbi huzurla doldurur ve sahibini sonsuz saadete götürür.
O hâlde sevdiklerimize sahip çıkalım. Yüreği güzel, Allah’ın sevdikleriyle beraber olalım. Onların kitaplarını okuyalım, sözlerini hayatımıza taşıyalım. Çünkü gerçek kurtuluş, kurtulanlarla beraber olmaktır.
Onur Ercan