SONRA MI?

SONRA MI?

Sonra… Kefen.

İnsanın ömrünü kucaklayan o beyaz bez parçası. Herkesin eşitlendiği, fakirle zengini, güçlüyle güçsüzü aynı çizgide buluşturan bir örtü. O kefenin içine sığdırılacak hayat, belki yetmiş yıl, belki otuz yıl, belki de henüz nefesini tamamlamadan son bulan bir yolculuk.

Sonra… Tabut.

Dünya telaşında peşinden koştuğun koltukların, arabaların, evlerin hiçbirinin barındıramayacağı kadar dar bir mekân. Ne kadar kalabalık içinde yaşarsan yaşa, sonunda seni yalnızca o tabut taşır omuzlarda. Birkaç adım, birkaç damla gözyaşı, belki de sessiz bir kalabalığın arasında unutulmaya yüz tutmuş bir vedadır bu.

Sonra… Belki bir Fatiha.

Gönülden kopup gelen bir dua. O duayı eden kimse, seni gerçekten seven mi olur, yoksa sadece bir alışkanlık mı yerine getirilir, onu bilemezsin. Ama şunu bilirsin ki, o an ihtiyacın olan tek şey, ardında bıraktığın samimi dualardır. Dünyadayken ihmal ettiklerin, belki işte o an sana nefes olur, rahmet olur.

Ve sonra… Bir avuç toprak.

İşte bütün hesabın, bütün kavgan, bütün hırsların nihai adresi. Onca uğruna ömrünü harcadığın şey, gözünü doyurmayan dünya; bir avuç toprağın serpilmesiyle sana “bitti” der. Yüzüne kapanan toprağın ağırlığı altında, geriye yalnızca gerçek olan kalır: iyiliklerin, kötülüklerin ve ardında bıraktığın iz.

Al işte, uğruna ahiretini yaktığın dünya.

Sana vaat ettiği hiçbir şey kalmadı. Ne şöhretin kaldı yanında, ne biriktirdiğin malın, ne de övünerek anlattığın zaferlerin. Bir gün büyük sandığın her şeyin küçük olduğunu, ebedî sandığın her şeyin geçici olduğunu anlarsın. İşte o zaman “sonra mı?” sorusunun cevabını yüreğinin en derininde duyarsın.

Sonrası, insanın kendi elleriyle yazdığı sonsuzluğudur. Kimine cennet olur, kimine cehennem. Dünya sadece bir misafirhaneydi; kimisi orada sabrı öğrendi, kimisi şükrü, kimisi de hırsla yandı. Sonra mı? İşte ondan sonrası, geri dönüşü olmayan bir yolculuktur.

Onur Ercan