ÇINGIRAKLI KURT VE GÜNÜMÜZ DÜNYASI.

Çıngıraklı Kurt ve Günümüz Dünyası

Anadolu’da anlatılan o meşhur hikâye vardır: Kurt sürüye dalar, sadece bir koyunu götürür ama bütün sürüyü parçalar. Ertesi sabah köylü manzarayı görünce öfkeye kapılır, intikam için kurdun peşine düşer. Ancak yakaladıklarında ona ne kılıç kaldırırlar ne de fiske vururlar. Sadece boğazına sağlam bir çıngırak takıp sırtını sıvazlar, sonra sevecenlikle salıverirler. Kurt, özgürlüğüne kavuştuğunu sanarak sevinçle koşar. Ama artık her adımı çıngırakla duyulur, hiçbir hayvana yaklaşamaz, av bulamaz. Sonunda açlıktan zayıflar, güçsüz düşer ve bağıra bağıra ölür.

Bu, belki de insan aklının üretebileceği en ağır cezadır. Çünkü kurt, aslında açlıktan ölene dek özgür olduğunu sanır. Asıl gerçeği, iş işten geçtikten sonra anlar.

Peki, günümüz dünyasında farklı mı?

Bugün koca toplumlar, çıngıraklı kurda dönüştürülüyor. İnsanlara, “özgürsün” deniliyor ama boğazlarına görünmez çıngıraklar takılıyor. Tüketim kültürü, medya, sosyal ağlar, sahte idealler… Hepsi, insanın koşmasına izin veriyor ama bir yere varmasına engel oluyor. İnsan istediği kadar çabalasın, istediği kadar koşsun, sonuçta hep aynı kısır döngüde aç kalıyor. Çünkü attığı her adım, çıngırak gibi bir yankıyla geri dönüyor ve yolunu tıkıyor.

Bazen bu çıngırağı devletler takıyor; “özgürlük” adı altında aslında kontrol ediliyor toplumlar. Bazen şirketler takıyor; reklamlarda mutluluk vaat ederek aslında insanın ömrünü tüketiyorlar. Bazen de bireyin kendi nefsi takıyor; özgür irade zannettiğimiz şey, aslında heveslerin zinciri oluyor. İnsan, zincirlenmiş bir koşucudan farksız hale geliyor.

Bugün bir gencin aklına soralım: Gerçekten özgür müsün?

Kendi istediğini mi yaşıyorsun, yoksa algoritmaların sana sunduğu “özgürlük menüsünden” mi seçiyorsun?

Bir işçinin emeğine bakalım: Gerçekten kazandığını mı harcıyor, yoksa borçlarla sürüklenip sürekli daha fazlası için mi koşuyor?

Bir toplumun geleceğine bakalım: Gerçekten kendi değerleriyle mi yol alıyor, yoksa boynuna takılmış çıngırağın sesiyle yön mü değiştiriyor?

Çıngıraklı kurt gibi… Koşuyor, yoruluyor, uğraşıyor ama doyuma ulaşamıyor.

Asıl trajedi şu ki: Kurt, boğazına çıngırak geçirilirken kendisini okşayanların niyetini anlayamıyor. Biz de çoğu zaman öyleyiz. Bize özgürlük, bize refah, bize mutluluk sunduğunu söyleyen ellerin aslında bizi bağımlılığa sürüklediğini fark etmiyoruz. Oysa iş işten geçmeden önce düşünmek gerek. Çünkü açlıktan ölmeden, tüketilmeden, yok olmadan önce hâlâ bir çıkış yolu var:

Gerçek özgürlük, çıngırağı fark etmek ve boynundan atabilmekte.