MAHARET Mİ, CESARET Mİ?

Bugün sosyal medyaya giren bir genç, birkaç dakikada “cesaret”in ne olduğunu öğreniyor (!). Kime baksa ya “cesur pozlarıyla gündeme gelen” bir fenomen, ya da “sınırları zorlayan” bir sanatçı… Oysa aslında gördüğü şey, cesaret değil; sadece teşhir.
Magazin manşetleri de farklı değil. Bir oyuncu rolünden çok özel hayatıyla konuşuluyor. Bir şarkıcı sesinden değil, sahnedeki kıyafetinden gündeme geliyor. Bir sosyal medya fenomeni, yaptığı üretimle değil, açtığı polemikle haber oluyor. Buna da “özgürlük” deniyor.
Ama sorun şu: Bu “özgürlük” algısı, gençlere dayatılan bir paket. Kimse “erdemli olmayı”, “bilgili olmayı”, “maharetle üretmeyi” gündem yapmıyor. Çünkü reyting getirmiyor, tıklanma kazandırmıyor.
Okullarda ahlaktan bahsedildiğinde “gericilik” damgası vuruluyor. Aileler çocuklarına değer yerine yalnızca başarı yüklüyor. Başarı da değerle birleşmeyince yozlaşıyor. Sanat ve medya dünyasının bir kısmı ise gençleri kendi kimliklerinden koparıp, “özgürlük” adı altında kendi projelerine figüran yapıyor.
Bugün geldiğimiz noktada elimizde ne var?
Ne dine, ne kültüre, ne de sahici bir değere bağlı bir nesil. İnançsız değil, ama inançsızlıkla bile tanımlanamayacak kadar savrulmuş bir kitle.
Cahiliye döneminde kız çocuklarını diri diri toprağa gömüyorlardı. Bugün biz de çocuklarımızı, eğitimden, sevgiden, değerden mahrum bırakarak gömüyoruz. Tek fark; artık toprak değil, ekranların içine gömülüyorlar.
Aile sahip çıkmazsa, okul sahip çıkmazsa, toplum sahip çıkmazsa; algoritmalar sahip çıkar. Ve algoritmaların tek amacı vardır: Tıklanma.lük
Binanaleyh; göstermelik özgürlük, derinliksiz maharet, yapay cesaret.
Oysa gerçek cesaret, gündem olmak değil; kendine sahip çıkabilmektir.
Gerçek maharet, alkış toplamak değil; insan kalabilmektir.